Onder het genot van heerlijk dampende vers gezette koffie én een overheerlijke door Jan zelf gekochte appelpunt zonder slagroom hebben we Jan Buis een tijdje geleden geïnterviewd.

Jan Buis is jarenlang de vaste bandleider geweest van André Hazes. Voor ons een goede reden om hem eens te interviewen.

Wie ben je eigenlijk?

Ik ben Jan... Buis, maar dat wisten jullie wel, want je weet wel wie je komt interviewen... Stomme vraag! Maar jullie willen dus meer over me weten? Ik ben in Amerika geboren en ben naar Nederland gekomen toen ik 4 was. In Den Haag ben ik opgegroeid...

Wanneer ben je begonnen met muziek en instrumenten bespelen?

Toen ik 3 was zong ik al op de boot van de Holland-Amerika lijn. Mijn eerste liedje wat ik zong was "Marina" van Rocco Granata. Mijn moeder verhuisde in die tijd met mij en mijn broertje die net geboren was naar Nederland en mijn vader bleef in Amerika. Toen zei men je vaart de verkeerde kant op, want dat kleine ventje moet naar L.A. Dit is nooit gebeurd. Ik wist dus van kleins af aan al dat ik iets met muziek wilde.

Zat muziek maken in de familie?

Mijn opa speelde een beetje piano, maar mijn ouders hebben helemaal niets met muziek. Ik moest er gewoon iets mee in mijn leven... Het is altijd als een onderstroom aanwezig geweest, want ik ben eerst andere dingen gaan doen, omdat mijn vader altijd zei: "dat is leuk als hobby, maar je moet ook ergens je geld mee verdienen. Ga maar studeren!" Dus dat heeft het braaf luisterende jongetje ook gedaan. Maar goed het bloed kruipt waar het niet gaan kan ik heb wel altijd in bandjes gespeeld. In Den Haag was dat. Ik was toen een jaar of 15.

Ik ben naar Friesland gegaan toen ik bijna 20 was en toen ben ik daar gaan studeren. Ook daar ben ik in bandjes gaan spelen. Ik ben altijd in bandjes, voor de hobby blijven spelen.

Wanneer is Hollywood Boulevard in beeld gekomen?

Ik heb ontslag genomen toen ik 29 was, toen had ik namelijk in de gaten dat ik écht iets met muziek moest in mijn leven. Toen ben ik naar het conservatorium gegaan en toen ben ik een eigen band begonnen. "Bustin’ Loose" heette die band. Dit was eigenlijk gedeeltelijk muziek in de stijl van de CD die ik nu aan het opnemen ben, maar dan Engelstalig. Ook eigen nummers; een beetje Chicago-achtig! Dat was ontzettend leuk, maar niets geworden, helaas. Veel te grote band en te veel mensen, organisatorisch niet te doen en snel te duur. In die periode veel gespeeld met verschillende bezettingen, want dat moest bij het conservatorium. Op een gegeven moment werd ik gevraagd om in Hollywood Boulevard te komen spelen, dat werd toen opgericht, maar daar heb ik voor bedankt, omdat ik "Bustin’ Loose" mijn eigen band nog had dat werd een beetje te druk. Na anderhalf jaar werd ik weer gevraagd, want toen was de gitarist er uit. Omdat ik toen net met mijn eigen band was gestopt, heb ik ja gezegd. Ik werd na auditie gedaan te hebben aangenomen, maar dacht toen wel; oké, maar er zitten een paar zwakke plekken in, maar als er dat én dat gebeurd, dan kan het wel eens een leuke band worden. Om een lang verhaal kort te maken... ik heb de band overgenomen en ik denk dat het een leuke band is geworden. Niet alleen dankzij mij, maar ik heb er wel het initiatief voor genomen. Maar het is ook heel erg sterk collectief geweest, heel erg lang, maar dat is ook de kracht van Hollywood Boulevard. De neus staat bij allemaal dezelfde kant op. We gaan er gewoon voor.

Ik ben begonnen met Richard Zoer , maar al vrij snel heb ik daar Hans en Jelle bij betrokken, dus we waren eigenlijk een vier-mansschap en in die tijd hebben we écht heel veel gespeeld, steeds met dezelfde mensen. De ene na de andere artiest wilde alleen nog maar met ons werken.

Wat voor muziek speelde jullie, gewoon van alles wat?

Ja, nog steeds speelt Hollywood Boulevard alles, behalve carnavalsmuziek, want dat weigeren we! Voor de rest doen we écht vrijwel alles!

Verbazingwekkend eigenlijk, want jullie speelden van alles, maar eigenlijk qua muziekstijl is het totaal iets anders dan de muziek van André Hazes!

Dat was voor ons ook een uitzondering eigenlijk. Ik kan je vertellen toen Frans Bauer in een theatertournee zat, hebben we de vraag gekregen of wij het wilden overnemen van de verongelukte First Showband. We hebben er toen een heel serieus gesprek over gehad, maar we besloten om het niet te doen, omdat we bang waren dat we het niet leuk genoeg zouden vinden om zo lang achter elkaar te doen. En als je dit vaak genoeg moet spelen, want er moesten nog zoiets van 80 optredens gedaan worden kan je er bijna niets naast doen. Kortom we gingen er wel voor, maar het moest wel leuk zijn. Met Hazes vonden we het wél leuk! Dat voelde André ook! Dat was ook écht zo!

In welk jaar was dat dan dat jullie gingen samenwerken met André?

Dat is ergens rond 1991/1992 geweest. We zijn 'm toen een keer tegen gekomen toen hebben we gespeeld. We kregen toen een brief van Kim, die toen nog voor Melvin Produkties BV werkte. In die brief stond dat wij één van de vijf bands waren waar hij nog live mee in het land wilde spelen. Dit vonden we natuurlijk té gek! Op een gegeven moment moesten we een keer auditie doen in Hilversum, in één of ander schooltje. Dat was die keer, daarna kregen we die brief van Kim. André was zelf ook bij die audities ook aanwezig. Toen speelden we vrij snel daarna in Sneek, dat weet ik nog heel goed, dat optreden in het theater. André had een 'bakkie' te veel op én zat continue aan mijn reet! Echt continue! Die jongens van de band kwamen niet meer bij. Hij was zo lam, dat hij i.p.v. in de microfoon, in zijn sigaret begon te zingen. We hebben zo gelachen die avond! We hebben eigenlijk heel goed gespeeld.

Wat was je eerste indruk van André? Kende je zijn muziek al?

Ja, ik kende zijn hits een beetje, dat wel... Ik moet zeggen, ik was geen Hazes fan, behalve als ik in de kroeg zat, dan was ik wel een Hazes fan. Ik vond het gewoon gezelligheids muziek, maar om nu te zeggen om thuis een CD-tje op te zetten... nee! Het maffe was, dat ik speelde op een feestje van Hans Kroon, een restaurantje in Vinkeveen. De vader van Maurice Kroon, een zanger. Ik speelde toen daar én André kwam ook binnen en begon toen direct met 'hè Pik, weet je nog toen...' Ik dacht; hij houdt me voor de gek, weet je wel. Hij heeft altijd zoiets naar mij toe gehad. We zijn elkaar steeds beter leren kennen, maar in de begin fase had ik nog wel eens het idee dat hij me met iemand anders verwarde of zo... Dit was niet zo, want hij kende me wel. We kregen een sterk 'wij' gevoel! Op de één of andere manier was dit er ook, op een natuurlijke manier was dat er! Ik kan het niet zo goed omschrijven. Er klikte iets! Op de bühne was het zo, daar heb ik ontzettend veel respect voor gekregen, als hij er stond, dan stond hij er godver ook.. Met zijn hele hebben en houwen en zijn hele ziel en zaligheid! Daar ben ik heel gevoelig voor...

Er was ook een bepaalde chemie tussen jullie!

Absoluut! Juist omdat ik daar zo gevoelig voor ben, ging hij helemaal tot het uiterste en daardoor ik ook! Ook de jongens van de band voelden dit, daardoor stegen wij boven ons zelf uit. Dat kwam omdat André ons die energie gaf! Ik zie het als een wisselwerking van energie, soms was het een kolkende massa! Hij kikte er waanzinnig op én wij daardoor dus ook!

Was het voor André technisch of was het puur?

Ik denk dat hij het technische gedeelte van de band heel erg goed vond, maar daar kon hij zijn vinger niet opleggen, omdat hij hier de kennis niet voor had. Hij voelde gewoon dat we er allemaal zo voor gingen, al zou je een foute noot gespeeld hebben, is dan niet zo heel erg. Dit kwam omdat we het allemaal vol overgave deden. Zo was hij ook! 

Toch hebben wij het idee dat er op een gegeven moment een bepaalde sound is veranderd, klopt dat?

Klopt! Ik heb wel vaker gehoord dat we de Hazes-sound “ ballen”  hebben gegeven. Ik houd ook wel van een erg stevig, bijna Amerikaans geluid. Dat heb ik ook geprobeerd met de Hazes-sound. Daar kikte hij op, dat vond hij té gek! Dit heeft er onder andere toe geleid dat André alleen nog maar met ons wilde werken! Tenminste dat denk ik; hij heeft het nooit zo geformuleerd. Hij vond het wel een geweldige sound! 

Toen André met zijn kindje, het album 'Dit Is Wat Ik Wil' kwam, sloeg dit niet echt aan bij het publiek...

Ja dat is zo; het was zijn slechtst verkochte album. Het was zijn kado van EMI dat mocht hij maken vanwege zijn 10-jarig contract. Dit was wél waar zijn hart het meeste in lag. 

Toch zaten aan de nummers 'het ruige' van de blues/rock, dat ook later bij andere Nederlandstalige nummers toegevoegd is... Neem bijvoorbeeld; Bloed, Zweet & Tranen, Denk Je Nu Niet Aan De Kinderen, Zoveel Jaren

Het was die combinatie die hij ook graag wilde! Ik denk dan ook absoluut dat als André niet was overleden dat het meer die kant op was gegaan. Want ik neem nu ook een nummer op, op mijn eigen album, dat hij nog heeft gehoord wat ik eigenlijk voor hem had geschreven. Hij vond het helemaal te gek! Het zou commercieel niet het ideale nummer voor André zijn, maar ik wist wel dat hij dat soort dingen leuk vond. Neem nu Bloed, Zweet & Tranen van André of Laat Me Niet Alleen, wat ik nu voor mezelf aan het opnemen ben, zijn beide zes-achtste. Dit hebben negen van de tien Hazes nummers. Alleen heeft Bloed, Zweet & Tranen een 'randje' er omheen. Dit neigt meer naar de blues en de rock toe, dan al die dingen ervoor. Dit was André zijn ding! Hij kon zich hier helemaal in verliezen. Dit merkte je ook tijdens zijn optredens... Hij is veel te vroeg heen gegaan, want dit had zich nog veel verder door kunnen ontwikkelen en daar was hij dan ongetwijfeld een stuk gelukkiger van geworden...  

André had altijd mensen om zich heen, dat vond hij prettig zei hij altijd, was dat ook zo?

Misschien mag ik daar op antwoorden met een stukje tekst uit het nummer 'Laat Me Niet Alleen' wat ik jullie straks zal laten horen. “ Je kunt het niet begrijpen als je leeft als een fenomeen, dan ben je heel vaak eenzaam met veel mensen om je heen.” .. Hij wilde wel gezelligheid, maar de mensen die hij altijd om zich heen had, hij had niet het vermogen om daar een goede keuze in te maken. Dit zorgde ervoor dat hij vaak alleen was, ondanks het feit dat al die mensen om hem heen waren. Die moesten namelijk allemaal iets van hem. Er waren maar weinig mensen die 'm namen zoals hij was. Heel weinig!

Is de weergave van André in de documentaire Zij Gelooft In Mij de weergave van de werkelijke André?

Ja dat geeft best een aardig beeld van hem. Het is natuurlijk een bepaalde periode uit zijn leven geweest. Hij was ook vaak eenzaam! Ik werd regelmatig 's nachts door hem gebeld. Als hij me toen belde was het zelden dat hij helemaal happy was. 

Je had de persoon André én de artiest André...

Absoluut, dat zijn twee verschillende mensen! De artiest André kon zich helemaal verliezen in de muziek en dat zag je en voelde je op het podium. De mens André in zijn privé leven... Hij heeft me geregeld gevraagd of ik naar Huis ter Duin toe kwam. Dat waren vaak privé situaties, niet altijd, maar soms waren er allerlei mensen bij. In sommige gevallen zei hij, 'Kom Jan, we gaan boven...' Dan gingen we naar boven en dan dronken we wat. We hadden het over van alles en nog wat. Dat kon van alles zijn. Maar soms waren er enorme stoorzenders, daar noem ik geen namen van... 

Heb je André emotioneel zien veranderen?

Ja, ik heb hem naar het eind van zijn leven toe meer en meer onzeker zien worden. Hij was al niet zo'n zeker mannetje, maar dat hebben artiesten heel vaak. Je geeft je ziel bloot en eigenlijk sta je in je blote reet! De tekst die je maakt, dat deed hij ook, is de wereld via zijn ogen bekeken. Iedereen kijkt dan bij je naar binnen en dan ben je heel kwetsbaar. Daar word je ook heel onzeker van namelijk! Als ze je afschieten dan schieten ze je jou dus af. Als ze het goed vinden, vinden ze jou dus ook goed! Dat is een soort van spanningsveld dat hij ook had en dat is heel erg lastig. Hij was helemaal gek van zijn fans. Hij wist dondersgoed dat die er voor zorgde dat hij dit kon doen. Die waren heel belangrijk voor hem. In zijn privé leven was hij toch wel heel erg vaak ongelukkig. Hij was thuis niet gelukkig, in zijn relatie. Ieder huisje heeft zijn kruisje... Laten we dat voorop stellen, want er is overal wel eens iets, maar ik heb hem eigenlijk nooit liefdevol over zijn thuissituatie horen praten. Ik heb ook nooit iets gezien wat op echte warmte duidde of zo...

Toch hebben we interviews gelezen waarin hij aangeeft dat als hij Rachel niet had dan was hij nergens geweest...

Rachel heeft er wel voor gezorgd dat er een hele hoop aasgieren op een afstand bleven. 

Dat heeft ze goed gedaan dan!

Ja. De beloning is natuurlijk ook niet misselijk!

Wat is je favoriete nummer van André?

Ik moet zeggen Geef Mij Je Angst was altijd één van mijn favoriete nummers. Maar ik ben daar na de dood van Andre wat anders over gaan denken.

Toch heeft Guus op nummer 1 gestaan, dat betekent dat veel mensen het mooi vinden...

Dat zegt me helemaal geen reet! Muzikaal-inhoudelijk doet het me niet zo veel. De piano-partij is niet zo mooi gespeeld bijvoorbeeld. Ik heb veel respect voor Guus want ik vind dat hij goede dingen doet maar zoals André dat kon zingen, ja.... daarom moest André het ook zingen! Dat heb je met Kleine Jongen ook! Als André Kleine Jongen zong dan gebeurde er iets bij mij, dat had ik met bepaalde nummers. Zijn mooiste nummers, als je me dat vraagt, dan denk ik Kleine Jongen en Geef Mij Je Angst.

Wat is je mist favoriete nummer?

Mmmm.... 

Het is nu heel lang stil....

Wat ik nooit zo leuk vond, was aan het eind van een concert Het Laatste Rondje, dat vond ik op een gegeven moment zo flauw worden. Doe het dan beter, het kan veel beter man. 

Je bent samen met André naar Amerika geweest. Heb je het daar veel over nieuwe muzikale ideeën gehad?

Ja we hebben daar veel over gesproken, maar we hebben er ook veel gespeeld. We hadden allerlei ideeën. Ik moest mijn gitaar meenemen, speciaal omdat hij voor het hek van Graceland In The Ghetto wilde zingen, maar dan met een door André geschreven Nederlandse tekst. Herman die er ook was zou het filmen, dat was een document waar hij iets mee wilde doen. Ik had In The Ghetto wel voorbereid, maar die tekst is er nooit van gekomen en de opname dus ook niet... 

Hij had een bluesharmpje, een mond harmonica gekocht en daar speelde hij op én ik speelde op mijn gitaar. We hebben daar diverse malen gespeeld. klik op de foto voor een leuk muzikaal fragment.

Werden de plannen voor een concert of CD/DVD door André zelf bepaald, was jij daar ook bij betrokken?

Op een gegeven moment was het zo dat André wilde dat ik bij een vergadering met Melvin Produkties en EMI zat. Tijdens deze vergadering ging het er soms heftig aan toe. Natuurlijk kan ik niet alles noemen. Daar werd beklonken dat er een DVD zou komen met daarop het hele Hazes repertoire, met symfonie orkest, dat idee is daar geboren. EMI wilde in eerste instantie dat alleen met een symfonie orkest gespeeld werd, maar daar wilde André niets van weten; Jan Buis moest het doen. Toen heeft EMI gevraagd of ik dit met Hollywood Boulevard wilde doen, aangevuld met muzikanten van een symfonie orkest. Helaas is het er niet van gekomen, vanwege de gehoorproblemen van André, want dit was behoorlijk achteruit gegaan. De laatste stukken voor zijn laatste CD inzingen was al een crime.

Was jij bij die laatste opnames?

Nee, ik ben niet op die momenten in de studio geweest. Ik ben er trouwens op één moment wel geweest, toen zou André komen, maar toen kwam hij niet opdagen.

Hoe leefde jij naar het laatste concert toe? Toen we jou ervoor spraken ging het al slecht met zijn gehoor...

Wat er speelde was, hij werd nog onzekerder door zijn gehoorproblemen.

Je zei vlak voor het concert tegen ons, dat André niet alleen last had van zijn oren, maar dat het nu ook 'tussen' zijn oren zat.

Ja, dat kwam omdat de druk er hoog werd opgevoerd, aan alle kanten. Hierdoor werd hij wel steeds onzekerder! Hij moest natuurlijk wel zorgen voor het geld. Zo lag het gewoon! Er zijn toen dingen besproken waar ik me nu niet over uitlaat... Ik kan wel vertellen dat er dingen moesten gebeuren waar André niet echt achter stond. Maar hij liet het wél gebeuren! 

Hoe kan het in godsnaam dat het laatste concert in de Amsterdam ArenA tóch door is gegaan? André kon zichzelf niet meer goed horen, laat staan onder druk én zoals je zelf aangaf dat het zelfs 'tussen' zijn oren zat én daardoor nog onzekerder werd? Wie heeft er dan besloten dat het allemaal door moest gaan?

Er was er maar één die de beslissingen nam én niemand anders...Rachel heeft hem zover gekregen. Ik moet wel zeggen dat hij tijdens de repetities behoorlijk goed heeft gezongen! Dat was het maffe met André. 

Het viel ons op dat André tijdens de concerten die in maart gegeven werden in Rotterdam Ahoy écht supergoed bij stem was. Hij zong weer als vanouds; zoals de jaren '80.

Ja, maar daar heb ik een heel gesprek met 'm over gehad. Dat was toen ik bij hem thuis ging oefenen hoe we dit konden oplossen met zijn 'oortjes'. Je weet wel die 'oortjes' die hij in zijn eigen oren moest stoppen en waarop ie dan zichzelf hoort en de band. Hij was hier redelijk tevreden over... Terugkomend op de Amsterdam ArenA, iedereen ging ervoor de jongens van de band, van het licht en geluid. Echt iedereen haalde alles eruit wat erin zat! We hadden met de ploeg het zo ingedeeld, omdat André drie tot vier liedjes goed kon doen, dat er na die nummers wat moest gebeuren. Dan kwam er een gast zodat hij iedere keer kon herstellen. 

Tijdens het concert hadden we een aantal momenten dat we dachten; die komt écht niet meer terug, zo dramatisch was het voor André en voor zijn fans!

Dat kan ik me voorstellen ja...  maar dat kon hij niet maken tegenover zijn fans! Het concert was inderdaad heel erg, maar de voorbereidingen gingen écht heel goed, want we hadden natuurlijk gerepeteerd. Dat dit zijn laatste concert zou zijn, dat was wel duidelijk...

Hoe zag jij André het liefst?

Privé, maar dan zonder anderen! Samen met zijn tweeën. Absoluut! Dan hadden we ook echt contact met elkaar. Dat zijn momenten dat we heel dicht bij elkaar zijn geweest. 

Still Got The Blues, hoe is dat ten sprake gekomen?

André die had de tekst Zoveel Jaren gemaakt en dat vond hij helemaal geweldig én hij vond dat ik het geweldig speelde. De eerste keer dat we dit deden was in het Olympisch Stadion. André heeft ooit tegen mij gezegd wanneer ik kom te overlijden dan wil ik dat mijn as weggeschoten wordt in een vuurpijl, hier bij Huis ter Duin en dan moet jij Still Got The Blues spelen.

Waar was jij of hoorde jij dat André was overleden?

Ik was hier, thuis. Ik was aan het werk en toen werd ik gebeld. Toen heb ik Rachel gebeld, die kreeg ik niet te pakken, dus heb ik Sarith gebeld en zij bevestigde het verhaal...

Had je het aan zien komen?

Nee! Hij had wel astma en suiker, maar dat hij zou komen te overlijden, nee! Hij was gewoon verkouden!

Hoe leefde Hollywood Boulevard naar de afscheidsceremonie toe, want het was allemaal kort dag.

Het was heel onwezenlijk! Het plan werd gelancheerd. Natuurlijk doe je mee! Ik wil niet zeggen dat het volledig aan me voorbij is gegaan, maar ik heb er niet veel van meegekregen. Hele stukken zijn zwart gebleven. Ik heb het later terug gezien! Ik vond het achteraf wel heel bijzonder, maar dat had ik op dat moment niet zo in de gaten. Het is geen Nederlander gegeven om zo'n afscheid te krijgen. En dat er zoveel mensen op de been waren... Zoveel mensen gaan kijken, dat zegt wel iets over het fenomeen André Hazes! 

Het standbeeld van André Hazes; wat vind je daarvan?

Ik heb er niets mee! Ik vind het niet écht op André lijken, althans niet zoals ik hem ken. Zo was hij niet! Ik vind het wel heel bijzonder dat er een standbeeld is. Zelf heb ik er weinig mee... 

Heb je nog een paar leuke anekdotes over André?

Er zijn een paar dingen die ik associeer met André en die voor mij onvergetelijk zijn. Één ervan is natuurlijk dat ik mijn vriendin Turia heb leren kennen via André! Het is André nooit echt duidelijk geworden, maar mijn grote liefde heb ik via hem leren kennen. Dat is niet niks! Zij knipte zijn haar. Ze was een aantal jaren de kapster van André. Wat ik ook een onvergetelijk moment vind is mijn tijd met André in Amerika. Ik had een klote verbinding gehad vanuit Chicago en was doodmoe toen ik in Memphis aankwam. André was daar al eerder aangekomen. Ik was kapot toen ik daar aan kwam en wilde eigenlijk direct gaan slapen. Nee, zei André, we gaan vanavond stappen! Hij had gewoon gelijk. Ik ging me opfrissen en toen gingen we stappen! We kwamen op een gegeven moment aan bij het café van BB King. Daar stond een geweldige band te spelen. Hier hebben we zelfs een paar nummers meegespeeld en gezongen onder andere The Trill Is Gone... André ging helemaal op in de Blues. Ondanks zijn gebroken Engels kwam het wel over bij het publiek. Ze waren diep onder de indruk Helaas hadden we deze avond geen camera bij ons.  Dat zijn dingen die maakte ik met André mee en als je vraagt wat zijn de leukste dingen, dan zijn dat dit soort dingen. Dit is een hoogtepunt geweest. Dat wij dit met met elkaar hebben mogen delen! Achteraf bleek de band de begeleidingsband van Isaac Hayes te zijn geweest. Waanzinnig!

Je noemde net het hoogtepunt met André, maar wat is nu een hoogtepunt in jouw leven?

Nou, ja, eh...  ik ben nu een CD-tje aan het maken. Dat is nu het hoogtepunt. Ik ben op dit moment al een paar maanden bezig met dit project. Dit is eigenlijk mede door het overlijden van André, maar ook door meerdere dingen in mijn privé leven kwam ik er achter hoe belangrijk het is dat je vandaag doet waar je hart naar uit gaat. Je weet namelijk niet wat je morgen hebt en als je morgen niet meer hebt, dan heb toch gedaan waar je hart naar uit is gegaan en dat maakt je gelukkig. Dat is niet in geld of wat dan ook uit te drukken. André had graag nog langer geleefd, dat weet ik! Hij wilde nog niet dood! Hij had wel eens momenten dat hij dood wilde, maar hij had nog teveel dingen die hij wilde doen in de toekomst. Daarom heb ik besloten om eigen liedjes vast te gaan leggen. Daarbij wil ik straks als ik oud ben geen spijt hebben van dingen die ik niet gedaan heb.

Ik voel nu hoe een andere artiest zich voelt, hoe kwetsbaar je jezelf maakt, want ik ga nu mezelf ook in mijn kaart laten kijken. Het wordt een Nederlandstalige CD. Qua stijl is het een mengelmoesje van wat ik zelf leuk vindt. Het komt niet echt in de buurt van wat er al is of zo. Behalve twee liedjes die niet door mij geschreven zijn. Dit zijn twee nummers van Ton Leijten (www.tonleijten.musiceert.nl), dit is de man van Bloed, Zweet & Tranen. Hij had op verzoek van André meerdere nummers gemaakt, maar toen overleed André. Ton is een jaar later overleden. De weduwe van Ton heeft mij benaderd. De weduwe Jeanet zou beslist niet willen dat een andere artiest er iets mee zou doen. Ze vroeg me of ik er iets mee wilde doen. Toen ben ik bij haar geweest en heb daar naar diverse nummers geluisterd. Er zitten écht hele goede nummers tussen en ik heb er twee uitgekozen, omdat ik het punt 1 goede stukken vindt en punt 2 omdat het eigenlijk in het verlengde ligt van wat ik met André heb gedaan. Dit is gewoon een onderdeel van mijn leven geworden. En dat wil ik ook niet verloochenen, dat hoort nu bij mij! Ik geef er mijn eigen draai aan, dat sowieso. Ik zal never zo zingen als André, daar kom ik niet eens bij in de buurt. Daar streef ik ook niet naar. Het is mijn eigen ding geworden. Laat Me Niet Alleen is een tekst die voor André is geschreven. De tekst staat voor een bepaald gevoel dat ik vaak bij André zag. Een bepaalde emotie! Ik denk dat het voor de Hazes fans duidelijk is dat er muzikaal een link is naar de Hazes sound. De tekst en de muziek heb ik niet zelf gemaakt, maar is wel op André zijn lijf geschreven. Als ik dit nummer zing, dan zie ik André voor me! Het gaat over hem én zo zie ik 'm ook! Het album wordt een soort van sjabloon van wie ik nu ben en ik kan niet ontkennen dat mijn samenwerking met André een bepaalde invloed heeft gehad. Daar schaam ik me niet voor, daar ben ik trots op! Ik hoop dat de CD eind augustus, begin september uitkomt. Ik ga jullie zo een stukje van Laat Me Niet Alleen laten horen waarvan de tekst overigens is van Ron Schuurkes..

Wat vond je én vind je in het algemeen van de Hazes fans?

In het algemeen vind ik het een hele hechte en trouwe groep! Ik ben onder de indruk geraakt door de manier waarop de fans met André zijn omgegaan. Misschien omdat ik het voor het eerst van zo dicht bij heb mee kunnen maken, maar daar ben ik wel van onder de indruk geraakt. Er is een soort van Hazes gevoel en dat doen de fans, niemand anders dan de fans.

Stel je voor dat André je nu kon horen wat zou je dan tegen hem willen zeggen?

Wat hij altijd tegen mij zei, dat zou ik ook tegen hem willen zeggen; Ik hou van je pik!! Ik hoop dat hij een soort van rust heeft gevonden en dat hij nu kan zijn wie hij wilde zijn. Ik zou 'm graag mijn liedjes willen laten horen, maar ja...  

Bedankt voor het gesprek, de koffie en het appelgebak!

Wij mochten even mee naar boven, naar de studio én hebben daar geluisterd naar een stuk van Laat Me Niet Alleen en we kunnen zeggen dat dit echt een fantastisch nummer is met een heerlijke sound! Echt waar! Jan nogmaals bedankt voor je medewerking!!