Allereerst wil ik Arnold, Marion en Hilda bedanken voor het bijhouden van deze geweldige site en dat ik in de gelegenheid word gesteld om te reageren. Ik wil nog 1 keer (en dat is dan ook de allerlaatste keer) reageren zodat de mensen ook mijn kant van het verhaal kennen. Iedereen beslist uiteindelijk toch zelf wat ie wel of niet gelooft. De waarheid komt vanzelf aan het licht als de tijd zijn werk doet. Met deze publicatie wil ik deze zeer vervelende kwestie afsluiten en mijn leven als zanger/gitarist weer oppakken.

Na het overlijden van André werd ons gevraagd om pro deo mee te werken aan de afscheidsceremonie in de Amsterdam Arena. Uiteraard hebben wij hier direct “ja” tegen gezegd. Indien er een DVD van op de markt zou worden gebracht, zo was de afspraak, zouden we hiervoor opnieuw om de tafel gaan zitten. Toen de DVD er bleek te komen hebben mijn compagnon ( Richard Zoer) en ik afgezien van enige vorm van royalties. Voor onze muzikanten hebben we wel een onkostenvergoeding gevraagd. Rachel heeft eind november via de platenmaatschappij laten weten akkoord te gaan met de onkostenvergoeding voor de musici en komt daar dus, ruim een maand later, middels het artikel in de Telegraaf op terug. Deze afspraak stond al een maand. En nu dit???

Er wordt mij verweten misbruik te hebben gemaakt van het overlijden van André door met 2 singles op de markt te komen. Realiseer je dat er binnen twee maanden na de dood van André op de markt verschenen zijn; 1.Zij gelooft in mij 2. de dubbel CD 25 jaar André 3. de kerstsingle 4. de DVD van de afscheidsceremonie. Waar gaan al deze opbrengsten naartoe?

Ik ben een muzikant. De emotionele uitlaatklep van een muzikant is veelal zijn muziek. Dit verklaart het schrijven van de muziek van de single “Leef je droom” van Mick Harren kort na het overlijden van André (waarvan de opbrengsten naar het standbeeld gaan en niet naar de schrijvers van dit nummer). Zo verwerk ik n.l. mijn verdriet.

Rachel geeft in november haar toestemming om “Still got the blues” als single cd uit te brengen, onder de voorwaarde dat zij de opbrengst van de live-versie (A-kant) mag hebben. Een maand later begint ze hierover te mekkeren. Als zij het niet had gewild had ze het makkelijk tegen kunnen houden. Dus ook hier klopt iets niet. Als ik zonder haar toestemming deze single had uitgebracht, had ik allang een rechtszaak aan mijn broek gehad. Gelukkig wordt dit door oplettende lezers in jullie gastenboek ook gezien.

Het verhaal van de gedeclareerde koffie-bonnetjes is uiteraard een lachertje. Ik heb nog nooit een bonnetje bij Melvin producties ingeleverd ofschoon het niet ongebruikelijk is om onkosten bij je werkgever te declareren. Maar als het gaat om centen is misschien het volgende voorbeeld niet zo heel belangrijk maar wel illustratief voor de wijze waarop Melvin producties met de musici omging. We nemen in de zomer van 2003 de DVD op Live in de Arena met 23 muzikanten. Ik krijg 2 DVD’s voor de band!!!!! De rest mag er zelf een kopen. En wat betreft de aangehaalde loonsverhoging; er heeft na lang aandringen in de 11 jaar samenwerking 1 x een verhoging van onze gage plaats gevonden.

Ik krijg en wil geen rooie cent van Melvin producties. Niet voor mijn bijdrage aan de afscheidsceremonie, niet voor de uitgebrachte DVD van de afscheidsceremonie waarop ik 6 stukken speel , niet voor de live-versie van de singleCD “Still got the blues”, niet voor “Leef je droom”. Alles heb ik aan Rachel (en de opbrengst van de laatstgenoemde single aan het standbeeld) geschonken.

Rachel zegt dat het haar niet te doen is om geld maar om het principe. Dat is nu net waar het onze musici ook om gaat. Het principe dat als je als muzikant iemand een dienst bewijst door voor haar of hem een DVD in te spelen, dat daar dan een redelijke vergoeding tegenover staat. Je zegt toch ook niet tegen de bakker; “Ik vind je brood erg lekker maar vandaag betaal ik je er niet voor hoor”! Trouwens als je zoiets echt voor de fans doet waarom stel je dat materiaal dan niet gratis (via internet bijv.) of tegen kostprijs beschikbaar?

Ik wil mijzelf helemaal niet profileren als de nieuwe Hazes. Ik heb niet zo’n stem en heb te veel respect voor André. Er was, er is en er blijft maar 1 André Hazes. Mensen die iets anders beweren naar aanleiding van het artikel in de Volkskrant moeten het nog maar eens goed nalezen. John Schoorl heeft een verhaal willen maken over de band 100 dagen na de dood van André en heeft dat zeer zorgvuldig gedaan. Er staan misschien hier en daar dingen in waar ook ik niet helemaal blij mee ben maar er staan geen leugens. Na de dood van André werd ook ik overrompeld door de hype die ontstond. Als Rachel wel contact met mij zou hebben opgenomen na herhaalde verzoeken, hadden we misschien samen handen en voeten hieraan kunnen geven. Nu heb ik, onervaren als ik hierin ben, het naar eer en geweten samen met Richard gedaan.

Rachel beweert dat ik geen contact met haar zou hebben gezocht. Ik heb meerdere pogingen gedaan om met haar in gesprek te komen. Ik heb in mijn telefoon nog een sms-je zitten van haar waarin ze zegt dat ze het druk heeft en de eerstvolgende dinsdag zou bellen om een afspraak te maken. Dit is nooit gebeurd. Toen ik haar, nadat ik hoorde dat ze boos op mij zou zijn, een brief stuurde op 15-12 jl waarin ik wederom vroeg om een gesprek en de hoop uitsprak dat we dit misverstand tot een oplossing konden brengen krijg ik inderdaad op 23-12 een brief terug. Er wordt weer niet ingegaan op mijn verzoek tot een gesprek. Wel doet ze daarin een directe aanval op mij persoonlijk.

Het enige wat ik er verder nog over kan en wil zeggen is dat wij (ik) denken in termen van mensen en muziek. Als je denkt in termen van geld bekijk je de situatie dus vast heel anders. Het is bij ons begonnen om de muziek en dat zal altijd zo blijven. Ik heb een geweldige tijd gehad met André en denk met veel warmte aan hem terug. Ook heb ik een deel van mijn inkomen aan hem te danken gehad. Als ik 3 weken na zijn dood dan tegen Sarith zeg; “we zijn allemaal een dierbaar iemand kwijt geraakt maar je moet het me niet kwalijk nemen dat ik ook met een toekomst zonder André bezig ben want ik moet ook verder leven”, lijkt me daar toch niets mis mee? Of is het zo dat Rachel bepaalt hoe en hoelang ik moet rouwen? Is Rachel degene die bepaalt hoeveel en wanneer ik ergens geld voor kan vragen? Straks moet ik haar ook nog vragen wanneer ik naar de wc mag! Ze heeft altijd alle touwtjes in handen gehad. Alles liep altijd via Rachel. Toen André nog leefde heb ik dat (net als ieder ander) zo gelaten (o.a. uit respect naar André toe). Nu André er niet meer is, kan en wil ik normaal zeggen wat ik ergens van vind. Jammer dat ze het gesprek met mij keer op keer uit de weg is gegaan want ik wil mijn visie graag met haar bespreken wanneer ik daartoe in de gelegenheid zou worden gesteld. Ik vind het vreselijk dat dit nu zo’n wending heeft genomen. Dit is het laatste wat ik er over kwijt wil. Zaterdagochtend 15 januari geef ik op Noordzee FM het laatste interview hierover. Ik wil de discussie beëindigen. Ik vind het respectloos naar André toe en niet passen binnen de wijze waarop ik jarenlang met hem heb gewerkt. André en de muziek zitten in mijn hart! Ik wens Rachel en vooral haar kinderen veel sterkte en wijsheid toe.