Hallo,

Na het zien van het vierde deel van "Namens André" zou ik, al zou ik gevraagd worden door Rachel, niet meer mee willen werken aan het Herdenkingsconcert van 23 september. Als ik zie hoe te pas en te onpas de ouders van Rachel getatoeëerd worden en de kinderen van André, dan heb ik zoiets van, laat maar.

Het kan best zo zijn dat de kinderen van André het nu wilde, ik heb zelf een tattoo van André, maar ik ben volwassen en heb er bijna een jaar over nagedacht.

En als ik zie dat de ouders van Rachel ook een tattoo nemen van de as van André gaat mijn bloed helemaal koken. Ook omdat ik ooit een optreden heb gedaan voor André zijn schoonouders en wat die mensen mij toen vertelde, nou hou maar op, daar lusten de honden geen brood van. En dan nu die tattoo.

En als ik nu lees dat Nathalie, de dochter van André, niet een beetje as kan krijgen in een kokertje voor om haar nek, en de familie de resten gewoon in de Amstel gooien, dan heb ik zoiets van, Pffffffffff laat maar.

Mijn eerbetoon aan André, meen ik uit de grond van mijn hart. En het verdriet dat ik heb om de dood van André is heel groot, maar ik wil zeker niet meer mee werken aan hetgeen dat Rachel doet. Het komt mij niet meer goed over zo.

En ja, ik weet het, de mensen kunnen me nu verguisen, maar dan dat maar. Ik hou niet van het geslijm en mensen die mij echt kennen weten dat.

Rob Zorn.
www.robzorn.nl